شعر اعتراف از فروغ فرخ زاد

 

 

تا نهان سازم از تو بار دگر

 

راز این خاطر پریشان را

 

می کشم بر نگاه ناز الود

 

نرم و سنگین حجاب مژگان را

 

دل گرفتار خواهشی دلسوز از خدا راه چاره می جویم

 

پارساوار در برابر تو سخن از زهد و توبه می گویم

 

اه..... هرگز گمان مبر که دلم

 

با زبانم رفیق و همراه است

 

کی تو را گفتم انچه دلخوا هست

 

تو برایم ترانه می خوانی

 

سخنت جاذبه ای نهان دارد

 

گویا خوابم و ترانه ی تو

 

از جهانی دگر نشان دارد

 

شاید این را شنیده ای که زنان

 

در دل (اری) و (نه)به لب دارند

 

ضعف خود را عیان نمی سازند

 

رازدار و خموش و مکارند

 

اه من هم زنم زنی که دلش

 

در هوای تو میزند پر و بال

 

دوستت دارم ای خیال لطیف

 

دوستت دارم ای امید محال

 

 

 

 

 

 

 

وقتی که دیگر نبود

من به بودنش نیازمند شدم!

وقتی که دیگر رفت

من به انتظار آمدنش نشستم.

وقتی که دیگر نمی توانست مرا دوست بدارد

من او را دوست داشتم.

وقتی او تمام کرد

من شروع کردم.

وقتی او تمام شد

من آغاز شدم.

و چه سخت است تنها متولد شدن

مثل تنها زندگی کردن است٬

مثل تنها مردن!

 

 

جاذبه

جاذبه خاک به ماندن می خواند؛

و آن عهد باطنی ،به رفتن...

عقل،به ماندن می خواند،

و عشق،به رفتن...

و این هر دو را خداوند آفریده است تا وجود انسان،در آوارگی و حیرت میان عقل و عشق معنا شود!

روزگار

روزگاریست همه عرض بدن می خواهند

 

همه از دوست فقط چشم و دهن می خواهند

 

دیو هستند و لی مثل پری می پوشند

 

گرگ هایی که لباس پدری می پوشند

 

 آنچه دیدند به مقیاس نظر می سنجند

 

عشق ها را همه با دور کمر می سنجند

 

خب طبیعی است که یکروزه به پایان برسد

 

عشق هایی که سر پیچ خیابان برسد . . .

 

 

 

 

 

نظر بده

نگاه

 

 

 

بکوش تا زیبایی در نگاه تو باشد نه در آنچه که مینگری

 

آينده متعلق به کساني است که زيبايي روياهاي خويش را باور دارند

 

من به خورشید اعتقاد دارم, حتی اگر ندرخشد

 

من به عشق اعتقاد دارم, حتی اگر تنها باشم

 

من به خدا معتقدم, حتی اگر ساکت باشد